Ek en my huis ….ons sal die Here dien

Sjoe, Linnie’n Kuierwerf-toekenning (sommer my Afrikaans vir blog). En ek voel onwaardig, maar dankbaar.

Die “Cherry-on-top” toekenning:

wat ek van ‘n dierbare internet-vriendin ontvang. Die toekenning het egter ook sekere voorwaardes wat daarmee saamgaan…

1.  Bedank die persoon van wie jy die toekenning ontvang het

Linnie, vir jou sê ek baie dankie. Dit bly ‘n voorreg om te mag deel in mekaar se lewens. Ek voel werklik geëerd om van jou af hierdie toekenning te ontvang.

2.  Plaas ‘n kopie van die toekenning op jou kuierwerf 

3.  Noem 3 dinge van jouself waarvan jy hou

{Hierdie gaan nie maklik wees nie…} 

*  Ek is tevrede met wie ek is, ek het nie meer ‘n gejaagdheid om soos die massa, die mode of enigiemand anders te wil wees nie. Ek is ek en daarmee is ek gemaklik.

*  Ek is deur genade gered en alhoewel ek dikwels nog val en myself geweldig kan verwyt, hou ek van die mens wie ek in Christus is. Te lank in die verlede het ek net niks van myself gehou nie, was ek te vet, te lelik, te ongeduldig, te selfsugtig, maar dank die Here, daar het ‘n einde aan gekom.

* Ek is mal oor my beroepsbeskrywing. Niks is lekkerder as om Ma te wees, Vrou te wees vir die wonderlikste man ooit, Huisvrou te wees met geen baas wat oor my skouer loer nie, Tuisopvoeder van die beste 4 kinders in die wêreld. Duisendkeer hoera vir Tuisbly-mawees.  

4.  Plaas ‘n foto waaroor jy mal is
{Moeilik om te kies…}

My geliefdes. In hierdie foto kom elkeen se persoonlikheid vir my so mooi na vore.

Henry, die dromer, die alleen-filosoof. Leticia met ‘n dominante en sterk persoonlikheid, wat omgee maar dit nie wil wys nie. Johan wat immer korrek wil wees, altyd probeer om nie ‘n voet verkeerd te sit nie (en so dikwels dit nie regkry nie), maar ook definitief in sy groot held - pappa - se voetspore wil stap (en sy treë uitrek om  dit reg te kry!). Die ondeund, André, altyd gereed vir kattekwaad, maar so bang vir die pantoffel soos die duiwel vir die slypsteen. Midde-in ons gesin staan hy wat genoem word Andries - man, Petrus - Rots. Die sterk een, die een na wie ons opsien.

En saambindend ons Vader, sonder Hom sou hierdie gesin uitmekaar gebars het. Byna 19 jaar nou al, vriende, maats, geliefdes, verliefdes, sielsgenote.

Maar oor hierdie volgende foto is ek absoluut gek en ek gaan nog eendag dit skilder.

Leticia het die foto geneem en dit skets vir my die Bosveld op sy mooiste.

5.  Stuur die toekenning aan 5 mede-kuierwerwers.

Watter vyf om te kies?  My eerste keuse sou Linnie wees, maar nou ja…

Kyker. Hierdie kuierwerf is vir my ‘n rusplek, ‘n halte met kos vir die siel. Heerlike rustige atmosfeer met lieflike foto’s.

Vlam. Soos ‘n heerlike warm vlammetjie wat hitte afgee, wys hierdie kuierwerf ‘n warm hart, ‘n passievolle mens.

Zee. ‘n Moeder wie se hart seergekry het, herstel het en weer geprik is. Dierbare mens wat haar hart oopgemaak het om ook ander in dieselfde hel in te lig en op te lig.

Plaasjapie - my meisiekind met ‘n besige kuierwerf, propvol lewe en foto’s. Wat haar lewe oopgooi en deel met ander.

Ogies. Nog ‘n vriendin met wie ek oor die kuberruim kuier. Haar stem is egter deesdae so stil…. Maar sy het van die begin af ‘n pad met my gestap.

Tot ‘n volgende keer.

Ek het ‘n Yahoo-groep begin. Miskien totaal en al onvanpas, miskien juis nodig. Ek weet nie. Maar omdat ek ‘n behoefte aan so ‘n groep gehad het, het ek die onverantwoordelike gedoen en ‘n sprong gegee.

Die groep is spesifiek gerig op Korale-dames. Daardie besondere vroue wat glo dat God in beheer van ons gesinne is, wat glo dat alles in my lewe onder die beheer van die Heilige Gees staan, my lewe, my liggaam, my gedagtes, my keuses, ja ook my gesinsgrootte.

Dus vir die Above Rubies lesers van my kuierwerf, kom ontmoet my hier:
http://groups.yahoo.com/group/ARSouthAfrica/

Groetnis

Dit voel of ek afskeep - en ek doen.

Ek is verslaaf en dis ‘n fout.

Ek en Sudoku. Ek en die rekenaar. En vandag het Vader weer deur sy dienskneg my aangespreek…

Ek MOET beheer kry oor myself. Selfdissipline…. Net ‘n uur per dag vir “speel en blog”, administrasie kan nie beperk word nie. Wanneer banksake gedoen moet word, moet dit gedoen word. MAAR selfs al sou dit beteken dat ek vir geliefde vra om die rekenaar kabel met hom saam te dra - drasties moet ek iets doen…

In ‘n neutedop: Ons het ge-gimnastiek die vorige kwartaal. Henry het deurgedring en Limpopo-kleure verwerf. Hy het daarna deelgeneem aan die North Zone kampioenskappe, wat vanjaar by WITS gehou was (tot hierdie plattelanders se ontsteltenis! - Ken jy Sodom?) Leticia het op die 1-e Mei haar rug beseer toe sy uit ‘n boom uitgespring het (jip, meisiekinders van vyftien klim steeds boom as hulle tuisopvoeding ontvang….) Ons het haar na ons chiropraktisyn geneem en hy het haar behandel, rugwerwels teruggeskuif en oefeninge gegee.

Dit was twee weke daarna, toe stamp een van die boeties haar in die rug. Reg geraai. Die Limpopo kompetisie was egter tussentyds en sy het met haar seer rug deelgeneem. My arme, arme kind. My hart was stukkend. Ten spyte van geweldige pyn het sy haar hele reeks klaargemaak. Ek was dankbaar dat sy met haar spronge geëindig het, want dis juis daar waar die impak op haar rug die ergste is. Tydens die opwarmingsprong het sy egter reeds seergekry soveel so dat sy die kompetisie sprong net ‘n strek-sprong gedoen het en nie die volledige sprong vir haar vlak nie. Sy het haar Limpopo-kleure met ‘n komma-vyf punt gemis…

Henry se deelname by die North Zone kompetisie was teen presies dieselfde kinders as tydens die Limpopo-kompetisie. My seun is nie so ‘n sterk gimnas nie, MAAR ek sien hoedat die gimnastiek sy lae spiertonus opbou, ek sien hoe sy determinasie en selfvertroue sterker word. En ek weet - dit was die regte besluit.

Plaasgewys is die oestyd in volle swang. Sojaboontjies, Suikerbone, Mielies, Sonneblom, Koring. Een na die ander word die lande gestroop en die skure vol. Laat in Mei het ons ‘n sterk reën- en haelbui gehad wat skade aangerig het. Die koue daarna het die koring seergemaak en die oes daar sal weer van ‘n swak graad wees. Verder is die kwêla-vinke weer volsterkte in die manna en millet besig. Ons enigste verweer is kanonne (landbou-tipe nie militêr nie!) en vroulike arbeid wat dag vir dag in die lande loop en ‘n groot geraas maak om die verpestelike klein voëltjies te verjaag.

En in die gesin het my pa die afgelope week ‘n hartomleiding gehad.

Dit was ‘n skok.

So vinnig gebeur.

My oupa aan vaderskant het ek nooit geken nie, al is my pa die derde oudste kind. Oupa het as kind rumatiekkoors gehad en ‘n foutiewe hartklep. Hy het gesterf aan ‘n hartaanval toe my pa 21 was. My pa se oudste broer het ook aan ‘n hartaanval gesterf - in 1992.

Donderdag kry ek die oproep. My ouers is oppad Pretoria toe. Pa moet ‘n angiogram kry en die moontlikheid van ‘n “stent” is baie groot. Sy afspraak met die dokter is vir Vrydag.

Vrydagmiddag kom die oproep. Die angiogram is gedoen, maar geen “stent” ingeplaas nie. Die vernouing in sy are is te veel en daar moet ‘n 5-aar hartomleiding gedoen word. Die dokter was uiters verbaas dat pa nie agtergekom het dat daar fout is met hom nie, want hy het maar 10% van sy hartkapasiteit nog in gebruik.

Pa se enigste verduideliking is dat hy nog nooit in sy 66 jaar gerook het nie en dat hy na sy eie pa se eerste operasie reeds met asemhalingsoefeninge begin het. Hierdie oefeninge het hy nog nooit gelos nie.

Kan ‘n mens ooit genoeg beklemtoon hoe belangrik SUURSTOF vir ons liggame se genesing is? In my pa se lewe is dit duidelik sigbaar, veral die afgelope paar jaar. Prostaat verwydering, twee heupvervangings, ‘n vergruisde voet en nou die hartomleiding.

Keer op Keer was die herstel, die genesing, vir die verpleegpersoneel fenomenaal. Ongelooflik (juis dalk GElooflik), bykans onmoontlik.

Maandag is pa geopereer. Dinsdag sit hy regop in ‘n stoel en gesels…. Woensdag en Donderdag hou die dokter hom maar steeds in Intensiewe Sorg, Vrydag word hy oorgeplaas na die algemene saal waarna hy Saterdag ontslaan word. Saterdagaand slaap pa in sy eie bed.

God se genade spreek in hierdie tyd duidelik… Mag sy Naam geloof word, die eer ontvang vir dit wat Hy in my pa se lewe vermag het. Prys Hom.

Nog ‘n tand het gewaai. Skielik is daar ‘n haasbek-gaatjie.

Maar in die loop van die “skoonmaak en borsel vir tandemuis” val die tand deur die wasbak se gat. ‘n Bewe-lip seuntjie kom grootoog die kombuis binne. Traantjies lê vlak. “Mamma….” En met ‘n sekerheid wat net ‘n ma kan hê, weet ek - die tand is weg.

Met ousus het dit al gebeur en dan het ons vir tandemuis ‘n briefie geskryf en mooi om verskoning gevra en asseblief hy is klein genoeg om by gaatjies in te gaan waar mense nie kan nie en al sulke heuning-om-die-mond-woordjies. Tandemuis het dit gesluk, ‘n muntstuk gelos en ‘n waarskuwing geskryf dat dit nooit weer moet gebeur nie.

Maar junior wou nie val hiervoor nie. Sy tand moet gevind word. Ma dra kontaklense en het uit lessies geleer….. So word ‘n sykous om die wasbak se pyp by die drein gebind (ma is uit in die ysige koue nag, want pa het erge verkoue) en krane oopgedraai (”Net die warm kraan, dis koud genoeg hierbuite!!”). Saam met ‘n paar hare en ander wasbakpyp-vullis het die tand in die kous geëindig. Weer is dit blink geborsel, die keer met die prop sekuur in die gaatjie!

En Tandemuis het gelukkig hierdie keer onthou…

************************************************************************************************************

Die einste kleinding praat van ‘n tand wat getrek is, en ‘n nuwe een wat in sy plek “opkom” of “uitgroei” - duidelik hy word op ‘n saaiplaas groot né?

Sit nou die aand aan tafel, eet avokado’s. Hy gooi peper en kruie (uit ‘n meule-houer) op syne. “Hierdie bottel wil nie meer kou nie.” — Die meule raak verstop omdat die kruie aanklam.

Groetnis uit ‘n koue Bosveld